വാക്ക്

വാക്കുകള് ഉപയോഗിക്കുന്നതു സൂക്ഷിച്ചു വേണം.
ഉപയോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് തെറ്റായിരുന്നു വെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നിടത്താണ് വാക്കുകൾ മൂര്ച്ചയേറിയ ആയുധമായി മാറുന്നത്.

പ്രണയം((

പറയാൻ തുടിക്കുന്ന വാക്കിന്റെ ഉള്മുനയാറന്ന നോട്ടമാണു പ്രണയം

ചുമ്മാ ഒരെഴുത്ത്

മഴയുടെ വരവ്  അറിയിച്ചു കൊണ്ട്  തൊടിയിൽ കരയുന്ന തവളകൾ  സൂത്രധാരികളാനു അവർ ഒരിക്കലും  പിടിതരില്ല. അതുപോലെ  ചില  മനുഷ്യരും.
സ്നേഹം  കൊടുക്കനുള്ളതാണ്   എടുകാനുള്ളതല്ല  എന്നൊ ക്കെ  പറയാം. പക്ഷെ ആർ ക്കാ  ഇവിടെ  സ്നേഹിക്കാൻ  സമയം  അതിനു പോലും ഇവിടെ  പിശുക്കാണു 

കാലം.ഇവിടെ ഞാൻ തനിച്ചാണ്

മഴ പെയുന്ന നടവരമ്പിലൂടെ ഓട്ടവീണൂ തൂടങ്ങിയ പഴയ നീളൻ ശീലകുടയ്ക്കു കീഴിൽ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് നാലുവരെയുള്ള കന്യാസ്ത്രി മഠം സ്കൂളിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര വളരെ ദു.സഹമായിരുന്നു.മൂന്നുതോടുകൾ മുറിച്ച് കടക്കണം.അക്കരെ തോട്,ചെറുതോട്,നടുതോട് എന്നിങ്ങനെ കാലങ്ങളായി തലമുറകൾ ചൊല്ലി പോന്ന പേരുകളുള്ള ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ ജലഞരമ്പുകൾ.നല്ല മഴപെയ്താൽ വരമ്പേതാ പാടമേതാണെന്ന് അറിയാതെ കായൽ നിലം പോലെ വെള്ളം ഓളങ്ങൾ തീർത്ത് കിടക്കുന്ന കാഴ്ച്ച.ഈ വരമ്പിലൂടെ കുട്ടിനിക്കറും കുട്ടിയുടുപ്പും ഇട്ട് ചെറിയ സഞ്ചിബാഗുമായി പള്ളീകുടത്തിലേയ്ക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാൻ അച്ഛനോ അമ്മയോ വന്നില്ലെങ്കിൽ ആ വെള്ളക്കെട്ടിൽ മുങ്ങി താഴും തീർച്ച.പള്ളികുടത്തിൽ എത്തിയാൽ പെൻസിൽ പോലും പീടിയ്ക്കാൻ അറിയാത്ത കുട്ടി.എന്നും കന്യാസ്ത്രി ടീച്ചറിന്റെ വക ശകാരം.ഗുണനപട്ടിക പഠിക്കാത്തതിനാൽ എന്നും ക്ലാസ്സിലെ വരാന്തയിൽ ഉച്ചവരെയോളം നിറുത്തി ശിക്ഷിക്കും.നിളമുള്ള സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ നിന്നാൽ ഗ്രാമത്തിലെ കവലയിൽ നിന്നും തിരിഞ്ഞ് പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ സ്കൂളിനു മുന്നിലായി വന്ന്      ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞൂ പോകുന്ന ടാർ റോഡ്.ടാറ് റോഡിൽ നിന്നും വലത്തോട്ട് കന്യാസ്ത്രി മഠത്തിലോട്ടായി തിരിയുന്ന മറ്റൊരു വഴി.ആ വഴിയ്ക്കപ്പുറം വലിയമതിലിനപ്പുറം പത്തുവരെയുള്ള വലിയ പെൺ പള്ളികുടം.സുകൂൾ മുറ്റത്തിനരുകിലായി ധാരാളം മരങ്ങൾ മുറ്റത്തിനു നടുവിൽ ഒരു വലിയ പുളിമരം.രാ‍വിലെ വന്നാൽ പുളിമരത്തിന്റെ താഴേ വീണ ഇലകൾ പെറുക്കുകയാണ് കുട്ടികളുടെ ചുമതല.                                                                                                                                                                                                               സുകൂൾ വരാന്തയിൽ നിന്നാൽ ഇതെല്ലാം കണ്ട് സമയം കളയുകയാണ് പതിവ്.ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണകഴിക്കാനാകുമ്പോൾ പതിവായി എത്തുന്ന കാക്കകളും പറമ്പിലെ പണി ചെയ്യൂന്ന ജോസഫ് ചേട്ടനുമൊക്കെ വരുന്നതും പോകുന്നതും നോക്കിയിരിക്കും.പെൻസിൽ പിടിയ്ക്കാൻ അറിയാത്ത ഗുണനപട്ടിക അറിയാത്ത എന്നെ അതെല്ലാം പഠിപ്പിച്ച് തന്ന കൂട്ടുകാരിയാണ് സാറിന്റെ മോളായ ജിനി ഐസ്ക്ക്.ഒരു കൂട്ടുകാരനും അന്ന് കാണിക്കാത്ത വലിയ മനസ്സ് ആ കൂട്ടുകാരി എന്നോട് കാണിച്ചു.അവൾക്ക് ഉച്ചക്ക് കഴിക്കാൻ കൊണ്ടു വരുന്ന കറിയിൽ നിന്നും ചിലപ്പോൾ മീൻ പൊരിച്ചതും മുട്ടചിക്കിയതും ഒക്കെ അവൾ തരുമായിരുന്നു.ആ കുട്ടി എന്നോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം കണ്ട് അന്ന് എന്റെ കൂടെയുള്ള കുട്ടികൾ എനിക്ക് ഒരു പേരിട്ടു.ജിനി.എനിക്ക് വീണ ആദ്യത്തെ ഇരട്ട പേര് അതായിരുന്നു.നന്നായി പഠിക്കണമെന്നും നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങണമെന്നുമൊക്കെ അവളെന്നോട് പറയുമായിരുന്നു.നാലാം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ട് സ്കൂളിലായി.അവൾ വലിയ പെൺപള്ളികുടത്തിലും ഞാൻ ആൺ പള്ളീകുടത്തിലും.വഴിയിൽ വച്ച് കാണൂമ്പോഴൊക്കെ അവൾ ചിരിക്കുമായിരുന്നു.നല്ല മഴപെയുന്ന കാലത്ത് റോഡിലൂടെ കുടയ്ക്ക് കീഴിൽ നടകുമ്പോൾ ദൂരെ എതിർ ദിശയിൽ നിന്നും കുടചൂടി വരുന്ന അവൾ കാലത്തിനും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഓർമ്മയാണ്.ഒൻപതാ ക്ലാസ്സിൽ വച്ച് അവരുടെ സുകൂളിലെ അനൂവേഴ്സറിയ്ക്ക് ഞാൻ പോയപ്പോൾ അവൾ എന്നെ കണ്ട് ചോദിചു..അനൂപല്ലേ.എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചതാ.കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വലുതായതുപ്പോലെ തോന്നി.മൂന്നാലു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചങ്ങനാശ്ശേരി സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ച് അവളെ കണ്ടു.ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ ഓടി ചെന്നപ്പോഴെക്കും അവൾക്കുള്ള ബസ്സിൽ അവൾ കയറിയിരുന്നു.അകന്നു പോകുന്ന ബസ്സിൽ അവളുടെ പാറിപറക്കുന്ന തലമുടി നോക്കി ഞാൻ കുറെ നേരം നിന്നു.പീന്നിട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞൂ.മൂന്നാല് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഗൾഫിലുള്ള പഴയ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കോഴിക്കോട്ടേയ്ക്കുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ തീരെ യാദ്ര്ച്ഛികമായി കണ്ടുമുട്ടി.ഞാൻ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ തിരക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു.”ങാ നീയറിഞ്ഞില്ലെ? ജിനി ഐസ്ക്ക് ഇപ്പോ ഐ.എസുകാരിയാ.മഹാരാഷ്ട്രായിൽ എങ്ങോ ആണ്.അവളെ ഞാൻ ഫെയ്സ് ബുക്കിൽ കണ്ടിരുന്നു.പിന്നെ അവളുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞൂ.ഒരു കുട്ടിയുണ്ട് അവൾക്ക്.അവൻ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ട്രെയിന്റെ നീട്ടത്തിലുള്ള ചൂളം വിളി കേട്ടൂ.ട്രെയിന്റെ ജാലകത്തിനപ്പുറം മഴപെയ്യൂന്നു. എന്നിലെ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ കാലം. പെൻസ്സിൽ അങ്ങനെയല്ല പിടിക്കുക ഇങ്ങനെയാണ് ഇങ്ങനെ.അവൾ ചിരിക്കുകയാണ് എന്നെ കളിയാക്കി.മഴപെയ്യട്ടേ ഇനിയും പെയ്യട്ടേ. കാലം.ഇവിടെ ഞാൻ തനിച്ചാണ്

ജയിൽ പുള്ളി

ഇരുട്ടിന്റെ കുടപിടിച്ച ജാലകത്തിനപ്പുറം തുറന്നിട്ട ഒരു പ്രഭാതം നനവോടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ആലയിലെ പഴുത്തചൂടിൽ പച്ചയിരുമ്പ് അടിച്ചുപരത്തി കഠാരിപണിയുമ്പോൾ ഇരുട്ടിൽ വിറങ്ങലിച്ച ഒരുനിലവിളി ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.

ചൂടുചോര നനച്ചചെമ്മണിൽ പുതുമഴപെയ്യുന്നു.

ആത്മാവിന്റെ ശബ്ദം ചിരി,അലർച്ച മുഴുപ്പിക്കാനാവാത്ത വാക്കുകൾ.ഗദ്ഗദങ്ങൾ.

ഒരുത്തിരി വെട്ടത്തിൽ ഇരുട്ടിനെ കീറി പറന്നകലുന്നു മിന്നാമിനുങ്ങ്.

കനത്തകരങ്ങളെ താങ്ങി നിറുത്തുന്ന വലിയ ഇരുമ്പുപാളികൾ.

അതിനപ്പുറം നടക്കുന്നതൊന്നും ഞാനറിയുന്നില്ല.

കാരണം ഇതൊരു ജയിലറയാണ്.ഞാനൊരു ജയിൽ പുള്ളിയും.

ഭരണങ്ങാനം പള്ളീ

ചില കുട്ടനാടൻ കാഴ്ച്ചകൾ

പിള്ളേച്ചന്റെ വീട്

                                                                പിള്ളേച്ചന്റെ വീട്

ഈ പച്ചപ്പ്

എറണാകുളം ട്രാൻസ്പോർട്ട് ബസ്റ്റാൻഡിന്റെ പരിസരത്തു നിന്നുമുള്ള ഒരു ദൃശ്യം

ഓണമായ്

വീട്ടുമുറ്റത്തെ ചില പൂക്കൾ

കണ്മുന്നിലെ മഴ

തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിനപ്പുറം ചെമ്മൺ പാതയാണ്.

മഴയിൽ കുതിർന്ന ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ കുന്നിൻ മുകളിലെ കുടിലുകളിലെ

മനുഷ്യർ ഉപേക്ഷിച്ച അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു.

തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിനപ്പുറം കുടപിടിച്ച കുട്ടികൾ കലക്കവെള്ളം ഒഴുതുമറിച്ച് സ്കൂളിലേയ്ക്ക്-

പോകുന്ന കാഴ്ച്ച ജനൽ കമ്പികളിൽ പിടിച്ച് നോക്കി നില്ക്കാൻ രസമാണ്.

മൂന്നാല് ദിവസം മുമ്പ് പ്രസവിച്ച അമ്മിണിയേടത്തിടെ നന്ദിനി പശുവിന്റെ വിശപ്പിന്റെ വിളി ഒരു വശത്ത്.

കലങ്ങിയ ചാലുകളിൽ കൊച്ചുകുളമ്പടികൾ ചവിട്ടി മഴ നനഞ്ഞ് ഓടി നടക്കുന്ന കിടാവിനെ പിടിയ്ക്കാൻ അമ്മിണിയേടത്തിടെ തത്രപ്പാട്.

ഒറ്റാലും അരിവാളുമായി തങ്കപ്പേട്ടൻ നിരാശനായി ബീഡി പുകച്ച് കീറിയ കുടയ്ക്ക് കീഴിൽ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയിൽ.

കഴിഞ്ഞ പെരുമഴയത്ത് കള്ളെടുക്കാൻ പനയിൽ കയറി കാല് ഒടിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്തെ ചകിരി കട്ടിലിൽ

വിശ്രമിക്കുന്ന കുമാരേട്ടൻ ബീഡി കത്തിച്ച്. കുശലം ചോദിക്കുന്നു തങ്കപ്പേട്ടനോട്.

‘മീനൊന്നും കിട്ടിയില്ലേ തങ്കപ്പാ.‘

‘മഴ വെള്ളം കൂടുതലാ.’

കലങ്ങിയ വെള്ളത്തിൽ ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ തങ്കപ്പേട്ടൻ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ബീഡി കുറ്റി ഒഴുകി നിങ്ങി.

ഇലകളിൽ ചില്ലകളിൽ ശിഖിരങ്ങളിൽ തൂവിയിറങ്ങുന്ന മഴച്ചാലുകൾ.

തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിനപ്പുറം ചെമ്മൺപാതയിൽ ദൂരേയ്ക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി പോകുന്നത് അവശിഷ്ടങ്ങൾ.

മഴ പെയ്യുകയാണ്. തകർത്തു പെയ്യുകയാണ്

പതറാതെ മുന്നേറുക

വൈകിയെങ്കിലും കാലം തെളിച്ച വഴികളിൽ

പതറാതെ മുന്നേറുക

സധൈര്യം ഞങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന പിൻബലം

നല്കിടും ഓർക്കുക

വിജയം അടുത്തുണ്ട് പതറാതെ അടി പതറാതെ മുന്നേറുക.

വിജയം നിനക്കുമാത്രം.

ഹാ മഴ നിനക്ക് എത്രയെത്ര ഭാവങ്ങൾ

കലങ്ങി മറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തോട്ടിൽ കൊറ്റാലും അരിവാളും മായി

വാളയെ നോക്കി പായുന്നു കുട്ടികൾ

മുറ്റത്ത് വാർക്കയിൽ നിന്നും വീഴുന്ന വെള്ളത്തിൽ കൈകൾ തട്ടി തെറിപ്പിക്കുന്നു

അമ്മയും അച്ഛനും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്ത കടലാസുവള്ളങ്ങൾ ചെറുവെള്ളചാലിൽ

ഒഴുക്കി കൌതുകം പുണ്ടൂന്നു അഞ്ചുവയസ്സുകാരി.

വാഴതണ്ടിലും ചകിരികെട്ടിയ കയറിലും ടയറിലും കയറി വെള്ളക്കെട്ടിൽ നീന്തലു പഠിക്കുന്നുണ്ട് ചിലർ.

മഴയിൽ ഓടി നടന്ന് കുളിക്കുന്നു ചിലർ.

മഴം വെള്ളം ചാലുകളായി പറമ്പിൽ കെട്ടി നിറുത്തുന്നു ചിലർ.

മഴയുടെ തണുപ്പിൽ സുഖമായുറങ്ങുന്നു ചിലർ.

ബാറിലെ ഇരുളിമയിൽ രണ്ട് പെഗ്ഗടിച്ച് ലോകകാര്യങ്ങൾ പറയുന്നു ചിലർ.

ഈ നശിച്ച മഴ ഒന്നു മാറിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു വിലപിക്കുന്നു ചിലർ.

ഹാ മഴ നിനക്ക് എത്രയെത്ര ഭാവങ്ങൾ

പ്രണാമം

പറയാനേറെയുണ്ടെങ്കിലും പറയാനറിയാത്ത വേദന

കണ്ടിട്ടില്ലൊട്ടുമെ , മിണ്ടിയിട്ടു തെല്ലുമില്ല എങ്കിലും

പുകയുന്നതെൻ ഹൃത്തടം നിറയെ

അമൃതം പകരുമാസംഗീതസാഗരം.

കാലമാം വീഥികൾ നിറയെ പൊഴിഞ്ഞൊരു വിസ്മയമാ

സംഗീതപെരുമഴ.

ഓർത്തിടും മലയാളമാം മാതൃഭൂമീയെന്നെന്നുമീ മഹാപ്രതിഭയെ.

അന്തിപത്രം

പത്താം ക്ലാസ്സുകാരിയെ അൻപതുകാരൻ പീഡിപ്പിച്ചു.
വിവാഹ വാഗ് ദാനം നല്കി യുവാവ് ഹരിജൻ യുവതിയെ പീഡിപ്പിച്ചു.
പെൺകുട്ടിയുടെ അശ്ലീലചിത്രങ്ങൾ പകർത്തിയ യുവാവ് അറസ്റ്റിൽ.
അമ്മയൊടൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന നാലുവയസ്സുകാരിയെ എടുത്തൂകൊണ്ട് പോയി പീഡിപ്പിച്ചു
കൊലപ്പെടുത്തി.
മനോരോഗിയായ യുവാവ് അറസ്റ്റിൽ
പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരനെ പ്രകൃതി വിരുദ്ധലൈഗികപീഡനത്തിന് ഇരയാക്കിയ അറുപതുകാരൻ അറസ്റ്റിൽ.
അന്ത്യപത്രവാർത്തകൾ ഇങ്ങനെ.
പത്ര വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ് എഴുപതുവയസ്സുള്ള തോമാച്ചൻ
ഹോ ഇന്ന് പീഡനമൊന്നുമില്ല.

ദൈവമെ പൊറുക്കുക

എന്തിനാണ് ?.

ക്രിസ്താനിയ്ക്ക് കുരിശും

ഹിന്ദുവിന് ഓമും

മുസൽമാന് ചന്ദ്രകലയും നല്കിയത്.

എന്തിനാണ്?.

അമ്പലങ്ങൾ ഉണ്ടായത്

പള്ളികളും മസ്ജിദുകളും ഉണ്ടായത്.

എന്തിനാണ്?

ഹിന്ദു ചന്ദനം തൊടാനും

ക്രിസ്താനി കുരിശു വരയ്ക്കാനും

മുസൽമാൻ നിസ്കരിക്കാനും പറഞ്ഞത്.

ഏല്ലാവരും പറയുന്ന ദൈവം ഒന്നാണെങ്കിൽ എന്തിന് സഹോദരങ്ങളെ തമ്മിൽ

ഇങ്ങനെ വിഭജിച്ചു.

ഞാൻ നട്ട മാവ്

കുട്ടികാലത്ത് അമ്മൂമ്മ വാങ്ങി കൊണ്ടു വന്ന മാമ്പഴത്തിന്റെ വിത്ത്

ഞാൻ കിഴക്കെ പറമ്പിനരുകിലായി കുഴിച്ചിട്ടു.

അതിനു വെള്ളമൊഴിച്ചു.

മാവിത്തിനു തളിരിടുന്നതും അതിന്റെ ഇലകളും തണ്ടും വളരുന്നതും ഞാൻ ഒരു കാഴ്ച്ചകാരനെ പോലെ

നോക്കി നിന്നു കണ്ടു.

മാവ് വളർന്നപ്പോൾ അതിന്റെ വലിയ ശിഖരങ്ങൾക്ക് താഴെ പടിഞ്ഞാറു നിന്നും കിഴക്കു നിന്നും ഇടയ്ക്കിടെ വിരുന്നെത്തുന്ന കാറ്റിന്റെ കുളിരേറ്റ് ഇരിയ്ക്കാൻ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഒരോ വേനലവധിയ്ക്കും പള്ളികുടങ്ങൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുവട്ടത്തെ കുട്ടികൾ എല്ലാം മാമ്പഴം പെറുക്കാൻ ഓടി നടക്കുന്നത് ഞാൻ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു.

അപ്പോഴൊക്കെ അല്പം അഹങ്കാരത്തോടെ എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞൂ.

ഞാൻ നട്ട മാവ്. എന്റെ മാവിലെ മാമ്പഴം.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞൂ.

എന്നെനിയ്ക്ക് വയസ്സായി.മരണം കാത്ത് വായുവലിച്ച് ഞാൻ കിടക്കുകയാണ്.

എന്റെ മൂത്തമകൻ അനിരുദ്ധൻ പറയുകയാണ്.

അച്ഛനു ചിതയൊരുക്കാൻ കിഴക്കേല് അച്ഛൻ നട്ട മാവ് മുറിയ്ക്കണമെന്ന്.

എന്നെ ചാണകപോളയിൽ ദഹിപ്പിച്ചോളു.എന്നാലും എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു മാവുപ്പോലും മുറിയ്ക്കരുത്.

ഈ മരങ്ങൾ എന്നേക്കാൾ ഈ ഭൂമിയ്ക്ക് ഉപകാരികളാണ്.

(ദേവിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്

ഉണങ്ങിയ റോസപൂവും പഴകി മഞ്ഞകളർബാധിച്ച കടലാസിലെ

വാചകങ്ങളും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ നൊമ്പരങ്ങളാണ്.

അവൾ കടന്നുപ്പോയ വഴികളും സംസാരിച്ചു നിന്ന ഇടങ്ങളും വേട്ടയാടപ്പെടുന്ന ഓർമ്മകളാണ്.

അന്ന് അവൾക്ക് വാങ്ങി നല്കിയ കോഫിബൈറ്റിന്റെ പായ്ക്കറ്റുപോലും മാറിപോയിരിക്കുന്നു.

ഈ നഷ്ടപ്രണയം എന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നു.

ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ എന്നന്നേയ്ക്കും ഒരു ഭ്രാന്തനായി മാറുകയാകാം.

(ദേവിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്)

പിള്ളേച്ചന്റെ കുട്ടി സേനഹം

പിള്ളേച്ചന്റെ കുട്ടി സേനഹം

(കടപ്പാട്-യാഹു,ഗൂഗിൾ)

ഒരു കുഞ്ഞുവാവയുടെ നിഷ്കളങ്കത

(ഈ ഫോട്ടോ എനിക്ക് അയ്ച്ചു തന്ന പ്രിയ സുഹൃത്തിന് ഒരായിരം നന്ദി)